Najnowsze orzeczenia WIBOR z 2025 roku są jednoznaczne: sądy eliminują klauzule zmiennego oprocentowania z umów kredytów złotowych i zasądzają zwrot nadpłat kredytobiorcom. W artykule omawiamy trzy przełomowe wyroki i to, co oznaczają dla osób spłacających kredyt oparty na WIBOR.
W praktyce procesowej Kancelarii Sobierajska Przybyłowski Adwokaci i Radcowie Prawni sp.k. od lat obserwujemy narastający problem nieprzejrzystych, nieprecyzyjnych i nadmiernie obciążających konsumentów postanowień w umowach kredytów hipotecznych, ale i gotówkowych wyrażonych w polskim złotym. Od pewnego czasu badamy umowy kredytów hipotecznych z klauzulami zmiennego oprocentowania WIBOR, a wnioski z naszych analiz wskazują na jedno: banki przerzucają całe ryzyko na kredytobiorców, co przekłada się znacząco – i w dużej mierze nadmiernie oraz sztucznie – na wysokość ich zobowiązań.
Jaka jest skala sporów o WIBOR?
Skala sporów dotyczących kredytów hipotecznych z oprocentowaniem zmiennym stała się ogólnokrajowa: według danych z III kwartału 2025 r. banki notowane na GPW uczestniczyły w blisko 1,4 tys. procesów, a liczba wszystkich spraw przekroczyła 2,4 tys.
Śledzimy orzecznictwo zarówno unijne, jak i krajowe. Poniżej przekazujemy Państwu informację o trzech przełomowych wyrokach zapadłych w skali ogólnopolskiej – Sądu Okręgowego w Olsztynie, Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej i Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze – które pokazują, że problem ten sięga fundamentów konstrukcji prawnej umów kredytowych, a nie jedynie wzrostów stóp procentowych. Te trzy orzeczenia są także spójne z opinią Rzecznika Generalnego TSUE z 11.09.2025 r. (sprawa C-471/24), która wprost wskazuje na wysokie standardy przejrzystości, jakie muszą spełniać klauzule odsyłające do wskaźników referencyjnych.
Opinia z 11.09.2025 r. w sprawie C-471/24 potwierdza, że:
- klauzule dotyczące zmiennego oprocentowania muszą być transparentne,
- bank ma obowiązek wyjaśnić naturę wskaźnika,
- nadzór państwowy nad administratorem wskaźnika nie wyłącza oceny abuzywności,
- brak zrozumienia mechanizmu przez konsumenta może skutkować nieważnością klauzuli.
Zarówno orzeczenia z Olsztyna, Bielska-Białej i Jeleniej Góry, jak i opinia TSUE prowadzą do jednego wniosku: banki nie mogą przerzucać całego ryzyka ekonomicznego na kredytobiorcę, nie wyjaśniając mechanizmu oprocentowania.
1. Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie – eliminacja WIBOR z umowy, zasądzenie 154 284,34 zł i oprocentowanie tylko marżą 2,70%
W dniu 18 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie wydał doniosłe orzeczenie dotyczące kredytu udzielonego w 2021 r. przez Bank Spółdzielczy w Szczytnie (wyrok ten został uzupełniony w dn. 13.10.2025 r.). Sąd nie tylko uznał klauzule dotyczące WIBOR za niedozwolone, ale także wydał już pisemne uzasadnienie, które wyjątkowo precyzyjnie opisuje analizę problemu konstrukcji zmiennego oprocentowania WIBOR w niniejszej umowie kredytu.
Sąd wskazał jednoznacznie, że bank nie wykonał podstawowych obowiązków informacyjnych. W uzasadnieniu czytamy, że:
ani w umowie, ani w żadnym innym dokumencie, ani też ustnie na etapie przedkontraktowym nie poinformowano kredytobiorców, czym jest WIBOR 3M, nie wskazano, kto ustala wskaźnik i według jakich zasad oraz nie podano, gdzie kredytobiorcy mogą uzyskać informacje na ten temat.
Sąd podkreślił, że nie chodziło o przekazywanie konsumentom złożonych danych matematycznych ani regulaminów fixingu, lecz o podstawowe wyjaśnienie natury wskaźnika, zwłaszcza że miał on decydujące znaczenie dla wysokości oprocentowania.
Sąd wprost wskazał, że kredytobiorcy nie zostali uświadomieni, iż:
„WIBOR 3M jest ustalany przez prywatny podmiot zrzeszający przedstawicieli rynku finansowego, niepodlegający nadzorowi państwowemu, a dane przekazywane przez banki do jego ustalania nie podlegają żadnej weryfikacji.”
To – jak zaznaczył Sąd – oznacza, że wysokość oprocentowania kredytu zależała w rzeczywistości od decyzji samych banków, bez jakiejkolwiek zewnętrznej kontroli, co uniemożliwiało kredytobiorcom rzetelną ocenę uczciwości oferowanego produktu finansowego.
Sąd Okręgowy w Olsztynie zważył co następuje:
- klauzule dotyczące WIBOR za niewiążące,
- jedynym kosztem kredytu pozostaje marża 2,70%,
- zasądził na rzecz kredytobiorców 154 284,34 zł tytułem nadpłaconych świadczeń,
- kredytobiorcom należne są również ustawowe odsetki za opóźnienie od 19.10.2024 r. do dnia zapłaty.
Skutkiem wyroku kredytobiorcy uzyskali wyjątkowo tani produkt bankowy na kolejne 26 lat, ponieważ kredyt oprocentowany jest wyłącznie marżą 2,70%, bez składnika w postaci stopy bazowej WIBOR.
Sąd podkreślił, że:
„Jeśli bank nie spełnia obowiązków informacyjnych – musi ponieść tego konsekwencje.”
Wyrok ten jest w pełni spójny z opinią Rzecznika Generalnego TSUE z 11.09.2025 r., potwierdzającą możliwość kontroli abuzywnej klauzul odsyłających do wskaźników referencyjnych.
2. Wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej – unieważnienie umowy i korzyść ponad 292 tys. zł
Drugie kluczowe orzeczenie zapadło 20 listopada 2025 r. (sygn. I C 1283/24), w którym przeczytać możemy, że:
- umowa kredytu zawarta w 2015 roku jest nieważna,
- kredytobiorcom należy się zwrot wszystkich uiszczonych należności na rzecz banku w wys. 171 889,11 zł wraz z odsetkami za opóźnienie,
- sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego,
- sąd określił łączną korzyść kredytobiorców na ponad 292 tys. zł.
Sąd wskazał, że dyrektywa 93/13/EWG – stosowana także w sprawach frankowych, którym poświęciliśmy osobny artykuł o sprawie C-902/24 – ma pełne zastosowanie również do kredytów złotowych opartych o WIBOR.
Dlaczego umowa została unieważniona?
Mimo że bank przedstawiał liczne symulacje wysokości rat, umowa:
- nie definiowała WIBOR,
- nie wyjaśniała, co wpływa na jego zmianę,
- nie określała kryteriów podwyższania oprocentowania,
- uniemożliwiała konsumentowi ocenę ryzyka finansowego.
Taka konstrukcja nie spełniała standardu „prostego i zrozumiałego języka”, co umożliwiło kontrolę abuzywności i doprowadziło do unieważnienia umowy.
3. Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 20 listopada 2025 r. – eliminacja WIBOR i zwrot 37 740 zł nadpłat
Kolejne istotne orzeczenie w sporach WIBOR-owych zapadło 20 listopada 2025 r. przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze (sygn. I C 383/24). Sprawa dotyczyła umowy kredytu mieszkaniowego zawartej w 2016 r. z Bankiem Pekao S.A.
Sąd jednoznacznie stwierdził, że postanowienia umowne dotyczące zmiany oprocentowania w części opartej na wskaźniku referencyjnym WIBOR naruszają w sposób rażący interes konsumenta, a więc – zgodnie z dyrektywą 93/13/EWG – nie mogą wiązać kredytobiorców i podlegają eliminacji z umowy.
Co eliminacja WIBOR oznacza w praktyce?
W typowej konstrukcji oprocentowania kredytu bank określa:
a) stopę referencyjną WIBOR 3M lub 6M (np. 5,00% na dzień zawarcia umowy),
b) stałą marżę banku (np. 2,00%).
Po wyeliminowaniu klauzuli odsyłającej do WIBOR z umowy pozostaje wyłącznie marża banku jako jedyny składnik oprocentowania. Oznacza to, że kredyt przez cały pozostały okres trwania (20, 30, 40 lat – zależnie od umowy) będzie oprocentowany na stałym poziomie 2,00%, z jednoczesnym obowiązkiem dokonania rozliczeń wstecznych od dnia zawarcia umowy.
W tej sprawie Sąd zasądził na rzecz kredytobiorców 37 740 zł tytułem nadpłaconych rat, wynikających z faktu, że przez lata płacili odsetki według wzoru WIBOR + marża, podczas gdy – po eliminacji klauzuli – oprocentowanie powinno wynosić wyłącznie marżę 2,00%.
Rozliczenie obejmowało okres od 2016 r. (zawarcie umowy) do 2024 r. (wniesienie pozwu).
Dodatkową, ogromną korzyścią jest efekt na przyszłość: przez pozostałe 22 lata kredytowania rata kredytu będzie zależna wyłącznie od marży 2,00%, a kredytobiorcy nie będą już narażeni na zmiany wskaźnika WIBOR ani decyzje banków dotyczące jego poziomu.
Co to oznacza dla kredytobiorców?
Sądy coraz częściej eliminują WIBOR z umów, zasądzają zwrot nadpłat, unieważniają umowy kredytowe, stosują analogiczną ochronę jak w sprawach frankowych.
Kredytobiorcy nie są bezbronni – przeciwnie, mają realne narzędzia prawne do dochodzenia swoich praw.
Najczęstsze pytania
Czy sąd może wyeliminować WIBOR z umowy kredytu?
Tak. Opisane w artykule wyroki sądów okręgowych w Olsztynie, Bielsku-Białej i Jeleniej Górze uznały klauzule odsyłające do WIBOR za niedozwolone (abuzywne) i wyeliminowały je z umów kredytów złotowych, pozostawiając oprocentowanie oparte wyłącznie na marży banku.
Ile pieniędzy może odzyskać kredytobiorca po wyeliminowaniu WIBOR?
Kwoty zasądzone w opisanych sprawach to 154 284,34 zł (Sąd Okręgowy w Olsztynie), łączna korzyść ponad 292 tys. zł (Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej) oraz 37 740 zł zwrotu nadpłat (Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze).
Dlaczego sądy uznają klauzule WIBOR za niedozwolone?
Bo banki nie dopełniły obowiązków informacyjnych – jak wskazał Sąd Okręgowy w Olsztynie, kredytobiorcom nie wyjaśniono, czym jest WIBOR 3M, kto ustala wskaźnik i według jakich zasad, ani gdzie można uzyskać o nim informacje.
Co zastępuje WIBOR w umowie po wyeliminowaniu klauzuli?
Po wyeliminowaniu klauzuli odsyłającej do WIBOR jedynym składnikiem oprocentowania pozostaje stała marża banku (np. 2,70% lub 2,00% w opisanych sprawach) – bez zmiennej stopy referencyjnej, do końca okresu kredytowania.
Jak możemy pomóc?
Kancelaria Sobierajska Przybyłowski Adwokaci i Radcowie Prawni sp.k. od lat specjalizuje się w sporach z bankami. Nasz zespół analizuje umowy kredytowe pod kątem:
- abuzywności klauzul oprocentowania,
- możliwości eliminacji WIBOR,
- podstaw do unieważnienia umowy,
- potencjalnych roszczeń o zwrot nadpłat.
Prowadzimy sprawy o usunięcie WIBOR z umowy – zobacz, jak pomagamy złotówkowiczom w sprawach kredytów WIBOR.
Jeśli spłacasz kredyt oparty na WIBOR – warto zweryfikować swoją umowę.
Przeanalizujemy ją dla Ciebie i wskażemy możliwe ścieżki działania.
Chcesz sprawdzić, czy Twoja umowa nadaje się do zakwestionowania?
Skontaktuj się z nami – wstępna analiza jest bezpłatna.
